Być jak płynąca rzeka
Jak chodzić po górach, dlaczego ołówek może być ważny, opowieści o drodze do Santiago de Compostella, historie napotykanych na całym świecie ludzi - o tym wszystkim opowiada Paulo Coelho w najnowszym zbiorze "Być jak płynąca rzeka". Często kończy zaskakującą konkluzją, ciągle zastanawia się nad życiem i miejscem człowieka w świecie. Czyta się go lekko, ale drażni pomieszanie religii i historii ludzi.
Najnowsza książka Paulo Coelho to zbiór krótkich opowiadań i felietonów drukowanych w czasopismach na całym świecie. Jedne wzruszają, inne zaskakują, jak historia pewnego ołówka, który babcia chciała dać wnuczkowi. Ołówek niczym się niewyróżniający, ale jednak niezwykły ze względu na cechy, jakie może posiadać."Pierwsza cecha: możesz dokonać wielkich rzeczy, ale nigdy nie zapominaj, że istnieje dłoń, która kieruje twoimi krokami. Ta dłoń to Bóg i to On prowadzi cię zgodnie ze swoją wolą" - czytamy. Cech jest w sumie pięć, każda niesie jakieś życiowe przesłanie dla chłopca, który go będzie używał. Gdy usłyszy taką historię w dzieciństwie, możemy być pewni, że nigdy jej nie zapomni. Coelho stara się poprzez takie historie powiedzieć nam, że to one nas kształtują, wpływają na nas, pozwalają spojrzeć na życie z innego punktu widzenia. Wiele tu odniesień do Boga, ale pytanie: jakiego? Chrześcijańskiego, a może do Buddy, czy jakiegoś nieokreślonego boga? Czytelnik ma z tym trudności, ponieważ autor chcąc przekazać jakąś treść, nawet prawdziwą, czerpie historie z różnych religii, wierzeń. Sam często mówi o "wojowniku światła" i o tym, że każdy ma "swoją historię". Ciężko mi więc przyjąć ten relatywizm, a drugiej strony trudno się nie zgodzić ze stwierdzeniami, które są mi bliskie, jak to, że czasem zło przychodzi pod postacią dobra, czy to, że w życiu ważniejsze od "jak żyłem" jest to, "jak kochałem".
Książkę jednak czyta się lekko i przyjemnie, a z drugiej strony ktoś pod wpływem opowiadań Paulo Coelho może zacząć interesować się wiarą, bo nie można odmówić autorowi atrakcyjności w przekazywaniu prostych prawd popartych wymownymi przykładami. Czy dyplom ukończenia wyższych studiów jest ważny w życiu? - pyta. I zaraz odpowiada w swoim stylu - nie, bo co z tego, że ukończyłeś studia z architektury, jeśli zajmujesz się pracą w kuchni lub jesteś muzykiem? Dyplom do niczego ci się nie przydał. Poza tym jeśli każdy będzie miał dyplom, zabraknie ogrodników, czy piekarzy - powiada Coelho. Nie krytykuje jednak chęci zdobycia dyplomu w ogóle, ale pokazuje, że zdobywając dyplom "możesz rozminąć się ze swoją historią". Z jednej strony trudno mu nie przyznać racji, ale z drugiej można powiedzieć, że jednak jest część ludzi, którzy pracują w swoim zawodzie. Nawet ci, którzy rozminęli się ze swoim powołaniem, nabyli pewną wiedzę, rozwinęli się intelektualnie. Są bogatsi o to, czego się nauczyli.
Zachęcam do przeczytania tej książki, ale czytania z uwagą i nie bez krytyki. Uważam, że to dobra lektura, ale również źródło do przemyśleń i polemik z autorem.
Paulo Coelho, "Być jak płynąca rzeka. Myśli i impresje 1998-2005", wyd. Świat Książki, Warszawa, maj 2006
Komentarze:
Mikołaj
23 / 10 / 2006 | Problemy ze szkołą W recenzji książki pada bardzo ważna , dla mnie sprawa : Zdobycie dyplomu .
Jestem w ciężkiej sytuacji , własnie nie dawno zostałem skreślony z listy studentów . Bardzo mi zależało i zależy
na tym zeby być dziennikarzem .Były to
studia dzienne , teraz nie mam pracy ,
nie mam szkoły . Czuje że życie moje
straciło troche sens . Kiedyś czytalem
Alchemika , to jest ciężka książka , za
młody jestem jeszcze zeby ją ogarnąć i pojąć. Myślę ze tak wspaniały i dojrzały pisarz jak Paulo Coelho poznał
już jaskioś zagadkę zycia czego dowodem jest ostatnia kiążka | |
|
|
