Teatr

Club

Sport

Muzyka

W sieci

Literatura

Publicystyka

Imprezy kulturalne

Wystawy-galerie

Redakcja

DST

Teatr Zum beispiel "Tartuffe" wciąż współczesny Sługa dwóch panów Tango operita w Teatrze Syrena Królewskie urodziny, Król Lear Goło i wesoło "Wielebni" Mrożka Moscow City Ballet WIERSZALIN NA BROADWAYU Romeo i Julia w Buffo "Odyseja" Kosmiczna uczta dla fanów Gombrowicza Psy szczekają, teatr tworzymy dalej... Testosteron Święto na Wierzbowej Musical "METRO" Wieczór rosyjski w Buffo Jeszcze raz o "Hamlecie" Łukasza Barczyka. "Żebrak z Grenady" Jaskinia Filozofów Porozmawiajmy o życiu i śmierci Laboratorium Dramatu Moscow City Ballet w Polsce Helikon w Polsce Festiwal Spotkania

Dodaj sidebar

"Jaskinia Filozofów"

       Spektakl Zbigniewa Herberta pt. "Jaskinia Filozofów" ukazuje życie i filozofię skazanego i uśmierconego cykutą Sokratesa. Herbert pisze w "Przesłaniu Pana Cogito": "(...) strzeż się jednak dumy niepotrzebnej oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz powtarzaj: zostałem powołany - czyż nie było lepszych strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy światło na murze splendor nieba one nie potrzebują twego ciepłego oddechu są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy(...)"

       Sztuka wykonana przez alumnów III roku z Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego Św. Jana Chrzciciela w Warszawie w pełni wyeksponowała problematykę moralno-filozoficzną, o jaką opiera się cała twórczość Zbigniewa Herberta. W swych utworach autor odwołuje się do humanistycznej tradycji europejskiej, a poprzez nawiązania do uniwersalnych zagadnień oraz motywów mitologii, historii, sztuki i natury wyrażał stosunek do współczesności. Dawał diagnozę kondycji XX w. - zwłaszcza jego nieprzezwyciężalnego rozdarcia między wykluczającymi się wartościami. Istotą przesłania moralnego twórczości Herberta jest m.in. odmowa udziału w przemocy i kłamstwie oraz obowiązek pamięci wobec ofiar zniewolenia.

       Sokrates, którego w tej sztuce zagrał alumn Łukasz Stefaniak, był filozofem greckim żyjącym w latach 469-399 przed Chrystusem. Uznawał istnienie absolutnego dobra i absolutnej prawdy, a prowadzenie ludzi ku jej poznaniu - za swą misję życiową. Cnota moralna dla Sokratesa była główną wiedzą etyczną, dobrem duchowym, a wszelkie zło pochodzi z nieświadomości. W uzasadnieniu osobistych decyzji powoływał się na wspomagający jego intelekt głos wewnętrzny, będący pomocą bóstwa. Uważał, że szczęśliwy może być tylko ten, kto wie co to znaczy dobrze postępować. Jego absolutna prawość moralna kosztowała go życie. Michał Kowalczuk świetnie wcielił się w rolę strażnika, przemawiającego do rozumu Sokratesa. Wyraźnie domagał się by więzień znalazł kogoś bogatego, kto zapłaciłby mu i "tym z góry", w zamian za uwolnienie. Oskarżyciele Sokratesa prawdopodobnie założyli, że ten opuści Ateny i skorzysta z dobrowolnego wygnania, dzięki czemu ominie go proces. Według prawa ateńskiego miał możliwość zmiany wyroku na równie surowy. Jednak stwierdził, iż nie może sprzeciwiać się zasadom i poczuciu obowiązku. Ostatnie dni życia upływały mu w towarzystwie najbliższych przyjaciół, na dyskusji z nimi, z żoną i strażnikiem. Wyrok został wykonany - podano mu cykutę.

       Jednak scena, w której odbywało się wyniesienie zwłok Sokratesa była zbędna. Bez niej całe przedstawienie mogłoby być bardziej mroczne i tajemnicze. Sztukę uzupełniły retrospekcje, w których pokazano dialogi pomiędzy kilkoma "dywagatorami". Analizowali oni losy Sokratesa popijając tanie wino i grając w karty. Sprawili, że na ustach każdego widza zajaśniał uśmiech. Dowodzi to, iż Herbert doskonale łączy elementy klasycyzmu z doświadczeniami awangardy.

       Scenografia, mimo prostoty wykonania zasługiwała na uwagę i stanowiła doskonałe tło dla całej sztuki.

       "Jaskinię Filozofów" polecam wszystkim tym, którzy szukają odpowiedzi na pytanie o sens cierpienia i wierność wartościom.